Ωδή στη ζωή με Adagietto.

Μια ανάρτηση ήταν η αφορμή. Το μουσικό έργο και το μέρος Adagietto το ήξερα. Με τύλιγε στιγμές πολλές απ΄την παιδική ηλικία ακόμα, στο πατρικό σαλόνι με καθοδήγηση στα αυλάκια του βινυλίου, με ανοιχτά αυτιά. Πορεία με μάτια κλειστά ως έδει.

Το μέρος από την Συμφωνία Νο. 5, η οποία κατατάχτηκε, άδικα κατά τον Μάλερ, ως γραμμένη σε κλίμα συγκεκριμένη, τη ρε μείζονα. Ο Αυστροεβραίος μουσουργός από τη Βοημία, υποστηρίζει ότι είναι αδύνατον ολόκληρη συμφωνία να υπακούει σε μια κλίμακα μόνο.

 

Middle-aged man, seated, facing towards the left but head turned towards the right. He has a high forehead, rimless glasses and is wearing a dark, crumpled suit

1860-1911

 

 

Ο Γκούσταβ Μάλερ γεννημένος στη Βοημία το 1860, τότε Αυστριακό έδαφος,  πολεμήθηκε τόσο απ΄τον αντισημιτικό τύπο που αναγκάστηκε κάποια στιγμή να ασπαστεί τον καθολικισμό. ΄Ομως η μεγαλειώδης, μικρή σε έκταση, μουσική κληρονομιά που μας άφησε, διέπεται από την ευαισθησία του και τη βάσανο που τον διακατείχε όλα τα χρόνια της ζωής του.

Τη συμφωνία Νο. 5 την έγραψε στο εξοχικό του στο Maiernigg τα καλοκαίρια 1901-1902 και έμεινε ανεξίτηλη χάρις στο σόλο τρομπέτα της εισαγωγής, στο ίδιο ρυθμικό μοτίβο όπως η εισαγωγή της ομώνυμης συμφωνίας του Μπετόβεν, τα σόλο των κόρνων στο τρίτο μέρος και το δημοφιλές στις εκτελέσεις Αdagietto. Συνεχιστές του υπήρξαν μεγάλοι μουσουργοί όπως ο Σοστακόβιτς. Στο τέλος της ζωής του ευτύχησε να είναι διευθυντής στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης και στη ΜΕΤ.

Το υπέροχο φινάλε της αριστουργηματικής ταινίας του Λουκίνο Βισκόντι, Θάνατος στη Βενετία, που έμαθα να αγαπώ από μικρή, είναι επενδυμένο με το Adagietto.

Τα χρήσιμα στοιχεία είναι αυτά. Μέχρι ενός σημείου μόνο. Γιατί το κλειδί είναι ένα, και ανοίγει τις πόρτες διάπλατα να δεις τι υπάρχει από πίσω, όταν πατάς το play και ξεκινά το Adagietto. Μια καλοκαιρινή μπόρα όλο ελπίδα, μια ζωή κατασταλαγμένη, πονεμένη, ταλαιπωρημένη, αλλά όρθια. Μια γνώση τυπωμένη στο πετσί σαν εβραϊκός αριθμός στρατοπέδου συγκέντρωσης. ΄Ενα στρατόπεδο απ΄όπου ξέφυγες, έφυγες μετά την απαραίτητη «θητεία».

Και δεν έχει κανέναν ηρωισμό αυτό. ΄Εχει τη βεβαιότητα πως η ζωή προχωράει. ΄Εχει την αγωνιστικότητα άκαμπτη. ΄Εχει τις αρετές ακέραιες, όπως οι δοξαριές στα έγχορδα του μέρους αυτού. ΄Εχει την ωρίμανση της στιγμής. ΄Εχει το θρίαμβο της ουσίας πάνω στην ευτέλεια.

΄Εχει το συμπέρασμα που σε έφερε εδώ. Για ένα ξεκίνημα ακόμα. Για ένα καλοκαίρι. Για μια καινούργια άφοβη βουτιά στο μέσα σου. Για μια ζωή ταξιδεμένη και συναρπαστική.

Και το μήνυμά της χαϊδεύει ήδη τα αυτιά σου και βρέχει τα μάγουλα κάτω απ΄τα κλειστά βλέφαρα.

 

 

Advertisements