O αγαπημένος μου Glenn Gould: Μικρό αφιέρωμα με διαμάντια που μάζεψα ένα-ένα.

Πρώτα απ΄όλα, με τα μάτια του Ιλάν :

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Γεννήθηκε σαν σήμερα, 25 Σεπτεμβρίου του 1932. Το ταλέντο του φάνηκε από πολύ νωρίς. Από τα τρία μόνο χρόνια του μπορούσε να διαβάζει μια παρτιτούρα, ενώ ακόμα δεν ήξερε καν την αλφαβήτα. Το περιβάλλον του ήταν γεμάτο μουσική καθώς ο πατέρας του έπαιζε βιολί και η μητέρα του πιάνο, ενώ η γιαγιά του ήταν ξαδέλφη του Νορβηγού συνθέτη Edward Grieg.

Δεχόταν συχνά επικρίσεις για τις αυθαιρεσίες του στις ερμηνείες του. Αυτός όμως ακολούθησε το ένστικτό του και από το 1964 σταμάτησε τις συναυλίες και αφοσιώθηκε στη σύνθεση και τις ηχογραφήσεις. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1982 ένα σοβαρό εγκεφαλικό διέκοψε την πορεία ενός σπουδαίου ερμηνευτή και διανοούμενου. O Glenn Gould πέθανε στις 4 Οκτωβρίου, χωρίς ποτέ να ανακτήσει τις αισθήσεις του.

 

 

Στη συνέχεια, η μέρα μου βρήκε αυτό, στον τοίχο του Georges Glykofrydis,

Eξαιρετικό ντοκυμαντέρ για τον μεγάλο Glenn Gould.

 

Κι ο ίδιος μιλάει για τον Μπαχ :

 

 

Στις συναυλίες επέλεγε να παίζει χρησιμοποιώντας πάντα μία πτυσσόμενη καρέκλα .

Πρόκειται για το γνωστότερο αντικείμενο που συνδέεται με τον Γκλεν Γκουλντ. Την κατασκεύασε ο πατέρας του ειδικά γι’ αυτόν, μετά τον τραυματισμό του στην πλάτη, ώστε να βολεύεται καλύτερα μπροστά στο πιάνο. Ο Γκουλντ δεν την εγκατέλειψε ποτέ, σε ολόκληρη την καριέρα του (όπως δεν άλλαξε και το Steinway στο οποίο έπαιζε), ακόμα κι όταν είχε καταντήσει ετοιμόρροπη και επικίνδυνη. Η καρέκλα του ήταν μια μόνο από τις πολλές εμμονές του Γκουλντ, ο οποίος, μεταξύ άλλων, φορούσε πάντα γάντια και χοντρά ρούχα και, όταν ήταν στο Τορόντο, έτρωγε κάθε μέρα το ίδιο φαγητό στο ίδιο εστιατόριο: αυγά σκραμπλ. ( Dim/art

Εξίσου ιδιόρρυθμη και έντονη υπήρξε και η σχέση του Γκουλντ με το πιάνο του, με το οποίο είχε αναπτύξει ένα δέσιμο σχεδόν «ερωτικό».[35]

Ο Γκουλντ φοβόταν υπερβολικά το κρύο και συνήθιζε για αυτό το λόγο να φορά ζεστά ρούχα ακόμα και σε θερμά μέρη. Επιπλέον, φοβόταν τις μολύνσεις και τις ασθένειες, έπαιρνε πολλά φάρμακα κάθε είδους και συχνά αισθανόταν πως ήταν άρρωστος, αρκετές φορές χωρίς λόγο.[36] Ο ίδιος έλεγε για την διαφορετικότητά του: «Δεν πιστεύω πως ο τρόπος ζωής μου έχει ομοιότητες με εκείνον των περισσότερων ανθρώπων και είμαι ευτυχής για αυτό. Ο τρόπος ζωής και το έργο μου έχουν γίνει ένα. Αν αυτό είναι εκκεντρικότητα, τότε είμαι εκκεντρικός».[37] Δε θεωρούσε τον εαυτό του «αντικοινωνικό», όπως τον κατηγορούσαν ορισμένοι. Απλώς, τον διέκρινε, όπως είχε δηλώσει, μια «αυτοπειθαρχία υπό τη μορφή απομόνωσης από την κοινωνία», που όπως πίστευε ήταν απαραίτητη σε κάθε καλλιτέχνη ο οποίος επιδίωκε «να χρησιμοποιήσει το μυαλό του για δημιουργικούς σκοπούς».[38]

Θα μπορούσα να μιλώ για τον Γκλεν Γκουλντ ώρες. Κυρίως, απλά κάνοντας ένα πράγμα.

Σιωπώντας. Και με κλειστά μάτια ακούγοντας την ερμηνεία του, στην αγαπημένη μου ΄Αρια, την πιο φημισμένη από τις παραλλαγές του Γκόλντενμπεργκ, από ηχογράφηση στο στούντιο :

 

 

 

 

Advertisements

Ο Victor Zara με τα μάτια του Ιλάν.

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Δεν ξεχνώ

Έφεραν τον Victor και τον διέταξαν να βάλει τα χέρια του στο τραπέζι. Στα χέρια του αξιωματικού εμφανίστηκε ένα τσεκούρι. Με ένα κοφτό χτύπημα έκοψε τα δάχτυλα του αριστερού χεριού και με ένα άλλο τα δάχτυλα του δεξιού χεριού. Ακούσαμε τα δάχτυλα να πέφτουν στο ξύλινο πάτωμα. Το σώμα του Βίκτορ Χάρα σωριάστηκε και έξι χιλιάδες κρατούμενοι ούρλιαξαν. Ο αξιωματικός κινήθηκε προς τον τραγουδιστή φωνάζοντας: «τραγούδα τώρα για την πουτάνα τη μάνα σου», και συνέχισε να τον χτυπάει.

O Victor προσπάθησε να σηκωθεί και σαν ένας υπνοβάτης πήγε προς τις κερκίδες με ασταθή βήματα. Ακούστηκε η φωνή του που μας έλεγε: «Θα ευχαριστήσουμε τον αρχηγό!». Ύψωσε τα χέρια του που έσταζαν αίμα και με μια αγωνιώδη φωνή, άρχισε να τραγουδάει τον ύμνο της Λαϊκής Ενότητας. ‘Όλοι τον μιμήθηκαν. Κι αυτό έκανε τους στρατιωτικούς να αφηνιάσουν.

Δέχτηκε μία ριπή και διπλώθηκε στα δύο. Κι άλλες ριπές ακούστηκαν. Τα σώματα έπεφταν το ένα πάνω στο άλλο. Οι κραυγές των τραυματιών ήταν τρομακτικές. Αλλά ο Victor δεν τις άκουγε. Ήταν πια νεκρός.

 

 

Víctor Jara (28 Σεπτεμβρίου 1932 – Σαντιάγο, Χιλή, 16 Σεπτεμβρίου 1973)

O Eric Dolphy με τα μάτια του Ιλάν.

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

 

 

Το 1961 έπαιζε με τον John Coltrane στον υπόγειο ναό της Μέκκας της Jazz, το Village Vanguard. Οι ατέλειωτοι »free» αυτοσχεδιασμοί τους, έκαναν τους συντηρητικούς κριτικούς να χαρακτηρίσουν τη μουσική τους… «αντι – Τζαζ».

Το 1964 ηχογράφησε για τη Blue Note το «Out to Lunch» και περιόδευε σε όλην την Ευρώπη με το σεξτέτο του Charles Mingus, πριν πεθάνει ξαφνικά από διαβητικό κώμα. Το παίξιμο του ήταν αφαιρετικό, εκστατικό, οργιώδες, όμως η ιδιοφυΐα του και η αξία του, άργησαν να γίνουν παγκόσμια γνωστά.

O Eric Dolphy που μαζί με το άλτο σαξόφωνο ανέδειξε το μπάσο κλαρινέτο, τόλμησε πρώτος να ηχογραφήσει ένα πνευστό χωρίς συνοδεία. Γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1928 στο Los Angeles και έσβησε στις 29 Ιουνίου του 1964 στο Βερολίνο. Ήταν μόλις 36 ετών.

 

 

Ο Chick Corea με τα μάτια του Ιλάν.

CF4F5D9F-80D7-4AF2-AEF1-80781D146C06.jpeg

Πάθαινα την πλάκα μου ακούγοντας τον να παίζει με τον Miles το 1968 και μετά, σε δίσκους του που άφησαν εποχή όπως το «In a Silent Way» και το «Bitches Brew». Και τότε ήρθε ο ήχος των δικών του «Return To Forever» με τον Stanley Clarke και τ’άλλα καλά παιδιά, και τα ράφια μου γέμιζαν από την fusion των δίσκων του, όπου πάντα άκουγα τη λατινική του ψυχή, το πάθος του για τη ρυθμολογία της λάτιν τζαζ που έμαθε στο πλευρό του Cal Tjader ή του Mongo Santamaria.

Σήμερα, ο Anthony Armando Chick Corea που γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου του 1941 από πατέρα μουσικό και μεγάλωσε με Mozart και Bach αλλά και τη τζαζ του Charlie Parker και του Lester Young, γιορτάζει τα 77α γενέθλιά του.

85DBAB6E-4F1C-4B77-936B-604339F057E6.jpeg

Κι εγώ, δεν έχανα την ευκαιρία. Στο Northsea Jazz Festival της Χάγης του 1979 σε ένα μαγικό ντουέτο με τον Herbie Hancock, το 1983 στο κατάμεστο «Palais des Sports» της νύμφης του Θερμαϊκού με τον Gary Burton, το ’86 στον Ορφέα με την Gayle Moran και πάλι στο Λυκαβηττό με την «Electric Band» …

Ο Βασίλης Ρακόπουλος με τα μάτια του Ιλάν.

Προσεγγίζει με μια σύγχρονη ματιά τα μελωδικά και τα ρυθμικά ιδιώματα των Κυκλάδων και της ευρύτερης Μεσογείου και μας προτείνει σύγχρονες εκδοχές ανάπτυξής τους δίνοντας γόνιμο έδαφος σε φωτεινούς αυτοσχεδιασμούς. Ο επί σκηνής διάλογος με τους συνεργάτες του είναι ανοικτός σε επίπεδο αισθητικής συνύπαρξης και στοχεύει στη γνήσια μουσική επικοινωνία με το κοινό.

Ο Βασίλης Ρακόπουλος, ο συνθέτης της «Ρωξάνης» του 1993, του «Χορού των Πυρσών» (2001), του «ammon» του 2005 και συνεργάτης πολλών σπουδαίων μουσικών της διεθνούς World Jazz σκηνής, ο πάντα δραστήριος δάσκαλος και μουσικός, θα είναι κοντά μας με ιστορίες και μουσικές, το βράδυ της Τρίτης, Round Midnight, από τους 88 και έξι. Στην επικοινωνία μας θα συνεισφέρει με τις μνήμες του ο καλός κοινός μας φίλος και μουσικός κ. Γιάννης Ticof. (photo:Giorgos Frangiskos).

 

Φωτογραφία του Ilan Solomon.
Η ιδέα του Aegean Jazz Project γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 2010 στον απόηχο των συναυλιών της συνεργασίας, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Goethe, με έναν από τους πιο χαρισματικούς και εύστροφους δημιουργούς της εποχής μας, τον τρομπετίστα της τζαζ Markus Stockhausen, γιό του μεγάλου συνθέτη της μεταπολεμικής αβάν-γκαρντ Karlheinz Stockhausen, με τον κορυφαίο κιθαρίστα και συνθέτη Βασίλη Ρακόπουλο.
Πήρε σάρκα και οστά ηχογραφημένο ενώπιον κοινού το καλοκαίρι του 2017 από ένα κουιντέτο σπουδαίων μουσικών (Ntinos ManosMaximos DrakosBilly PodHarris LambrakisVasilis Rakopoulos), στο CD που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο σε παραγωγή του ΜΙΕΤ (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης – ΜΙΕΤ) και πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Φωτογραφία του Ilan Solomon.

O Eberhard Weber με τα μάτια του Ιλάν.

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

 

Η μακρόχρονη σχέση μου με τους μελαγχολικούς τόνους της μουσικής του, τη διακριτή αισθητική των εξώφυλλων των άλμπουμ του, ξεκίνησε το 1973 όταν κυκλοφόρησε το The Colours of Chloë.

 

Από τότε, ο μινιμαλισμός της δημιουργίας του, οι κλασικές επιρροές του, ο cool ήχος της ευρωπαϊκής τζαζ του 20ου αιώνα συνδυάζονται δημιουργικά στον Ήχο δίπλα στη Σιωπή, κι ο Ήχος της ECM έχει αυτόν σαν κύριο εκφραστή. Τα άλμπουμ Yellow Fields του 1975 και Silent Feet του 1977 είναι τα αγαπημένα μου κομμάτια αυτής της ‘εσωτερικής’ μουσικής του εποποιίας που διακόπηκε βίαια το 2007 από ένα εγκεφαλικό.

 

Ο Eberhard Weber , ο περισσότερο »ομιλών» χειριστής των βαθύφωνων χορδών, o αναντικατάστατος συνεργάτης του Jan Garbarek, γεννήθηκε σαν σήμερα στη Στουτγάρδη.

 

 

 

Ήταν 22 Ιανουαρίου του 1940.

 

Φωτογραφία του Ilan Solomon.
Φωτογραφία του Ilan Solomon.
Φωτογραφία του Ilan Solomon.

Mr. Blue Eyes by Ilan.

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

The Voice. Francis Albert Sinatra (December 12, 1915 – May 14, 1998)

 

Διεκδικούσε και πετύχαινε να είναι πάντα στο κέντρο της προσοχής. Λάτρευε τα ακριβά πράγματα, το ωραίο ντύσιμο. Η μοναδική φωνή του και τα ζεστά γαλάζια μάτια του Mr Blue Eyes έδειχναν ότι υπάρχει ακόμα μια εύθραυστη καρδιά μέσα του, όμως για τον Σινάτρα ίσχυε το: ή «με τον δικό μου τρόπο ή με κανέναν». My Way or No way. The Chairman of the Board.

Υπήρξε γενναιόδωρος με τους δικούς του, γνωστός για τα ακριβά του δώρα. Αψύς σαν χαρακτήρας δεν δίσταζε να συγκρουστεί ωμά όταν διαφωνούσε. Για κάποιον λόγο που ίσως έχει να κάνει και με την επιβλητική του εμφάνιση και το διαπεραστικό του βλέμμα, ο Σινάτρα συνοδευόταν πάντα από την φήμη του «κακού παιδιού».

Οι επαφές του με την μαφία, οι αντιρατσιστικές του απόψεις και η στενή του σχέση με τους αδελφούς Κένεντι τον έκαναν στόχο για τους συντηρητικούς κύκλους της αμερικάνικης πολιτικής.

Ο Φράνσις Άλμπερτ Σινάτρα γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1915 από Ιταλούς μετανάστες γονείς και πέθανε το 1998 στο Λος Άντζελες. Το ογκώδες μουσικό έργο του αποτελείται από περισσότερες από 1400 ηχογραφήσεις. Σαν ηθοποιός απέσπασε το Όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου το 1953 για την ταινία «From Here to Eternity» ενώ ήταν υποψήφιος για το βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στο δραματικό «Ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι» (The Man with the Golden Arm, 1955).

 

O Jimmy Smith με τα μάτια του Ιλάν.

 

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

Jimmy Smith (December 8, 1925 – 2005).

Ήταν μόλις εννέα ετών όταν κέρδισε σ’ ένα διαγωνισμό νέων ταλέντων στη Φιλαδέλφεια και σαν έφηβος, αρχές της δεκαετίας του ’50, έπαιζε πιάνο στις τοπικές μπάντες του R&B. Όταν όμως άκουσε τον γεμάτο βιμπράτο ήχο του πρωτοπόρου οργανίστα από το Σικάγο Wild Bill Davis, ερωτεύτηκε το βαρύ ηλεκτρικό Hammond όργανο που δεν σχεδιάστηκε για τα τζαζ κλαμπ αλλά για τις εκκλησίες που δεν μπορούσαν ν’ αντέξουν ένα εκκλησιαστικό όργανο.

Ο James Oscar Smith γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1928 στο Norristown της Pennsylvania και ήταν ο γιος ενός τραγουδιστή και μιας χορεύτριας.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 έκανε το εντυπωσιακό ντεμπούτο του στο Smalls Paradise της 7ης Λεωφόρου της Νέας Υόρκης. Εκεί κέρδισε την προσοχή της Blue Note Records και έγινε το μεγάλο αστέρι της. Παίζοντας με σπουδαίους κιθαρίστες όπως ο Kenny Burrell και ο Grant Green, είδε την δημοτικότητα του να κορυφώνεται στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60.

Αργότερα στη Verve Records, ηχογράφησε δίσκους με παγκόσμια εμπορική επιτυχία όπως τα The Cat, Got My Mojo Workin’, Walk Through the Wild Side, με τη μεγάλη μπάντα του Oliver Nelson και το The Sermon που έγινε ένα από τα πιο κλασικά τζαζ άλμπουμ.

Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 ο Jimmy Smith, που έφυγε στις 8 Φεβρουαρίου του 2005, έγινε ο star της dancefloor Jazz και οι Black ‘n Blue νότες του Β-3 Hammond Organ του ξεσήκωναν τη νέα γενιά στα κλαμπ όλου του κόσμου.

 

 

O Lou Rawls με τα μάτια του Ιλάν.

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

Louis Allen Rawls (1 Δεκεμβρίου 1933 – 6 Ιανουαρίου 2006).

 

The classiest singing and silkiest chops in the singing game
___ Frank Sinatra

Γεννήθηκε σαν σήμερα στις φτωχογειτονιές του Southside του Chicago. Η πρώτη του συνάντησή με τη μουσική ήταν όταν, επτά χρονών, τραγουδούσε στη χορωδία της εκκλησίας των Βαπτιστών. Το Stormy Monday, ένα Jazz άλμπουμ μαζί με τον πιανίστα Les McCann για την Capitol το 1962, ήταν η πρώτη μεγάλη δισκογραφική του επιτυχία.

Ο Lou Rawls, ο τραγουδιστής των τραγουδιστών με την ανεπανάληπτη βαρύτονη φωνή και τη μεγάλη φιλάνθρωπη ψυχή, στη διάρκεια της μακριάς σταδιοδρομίας του που διάρκεσε περισσότερο από μισό αιώνα, ηχογράφησε περισσότερα από 60 άλμπουμ και κέρδισε τρία Grammy βραβεία.

 

 

 

 

Ο John Mayall, μαζί κι ο ΄Αγγελος, κι ο Παύλος, με τα μάτια του Ιλάν.

 

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

 

Κατεβαίνω τα σκαλιά του Pop Eleven της οδού Σκουφά, του δισκάδικου των αδελφών Τάσου (έφυγε νωρίς το 2000) και Γρηγόρη Φαληρέα. «Έφτασε!» μου γνέφει με νόημα απ’ το ταμείο ο διοπτροφόρος Άγγελος με τη μακριά γενειάδα και τα φουντωτά μαλλιά, δευτεροετής της Νομικής ήταν.

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

 

Συνεχίζω την περιήγηση ανάμεσα στα ράφια με τα βινύλια όταν βλέπω να μπαίνει φουριόζος ο Παύλος. Τον «μπανίζει» στον πάγκο του ταμείου. «Α! τον έφερες!» αναφωνεί ενθουσιασμένος. «Είναι του κυρίου» του κόβει τη φόρα ο Άγγελος. Βλέπετε ο «κύριος» παρά τη μόδα της εποχής με τα αμπέχωνα και τα στρατιωτικά σακίδια φορούσε το μπεζ σταυρωτό μπλέιζερ σακάκι, τρόπαιο παλιότερων ευρωπαϊκών περιπετειών.

 

 

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

John Mayall (b. 29 November 1933)

 

Με τον Άγγελο – των κόμιξ και της Επιστημονικής Φαντασίας – Μαστοράκη γίναμε και μείναμε φίλοι μέχρι τη στιγμή που μας άφησε χτυπημένος από τον καρκίνο στις 10 του Φλεβάρη του 2016. Με τον Παύλο, προσπάθησα, δεν τα κατάφερα. Εγκατέλειψε νωρίς τη μάχη της ζωής νικημένος από την Ηρωίνη.

Ο John Mayall σήμερα γιορτάζει τα 84α γενέθλιά του.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ο καταραμένος πρίγκιπας του ελληνικού ροκ, «ταξίδεψε» στις 6 Δεκεμβρίου του 1990. Ήταν μόνο 42.