Να γραφτεί ένα βιβλίο.

image.jpgΝα γραφτεί ένα βιβίο που να μην αγωνιά να εκδοθεί.

Να γραφτεί ένα βιβλίο που να μην πονάει όταν το διαβάζεις.

Να σου μιλάει για τα μυστικά που έκρυβες και δεν ήξερες πώς να τα πεις.

Να έχει μέσα τις γιατρειές για τς πληγές, τις απαντήσεις γι ΄αυτά που σου κλέβουν τον ύπνο.

Να ξεκλειδώνει τις πόρτες που κανείς ν΄ανοίξει δεν μπορεί.

Να έχει μέσα όλα τα διαβάσματά σου κι όλα τα βιβλία που σε πάνε σ΄αυτά.

Να έχει στις λέξεις του όσα δεν μπόρεσες ποτέ στη ζωή σου να πεις, όλα όσα ήθελες ν΄ακούσεις και δε στα ΄πε κανείς.

Να έχει στα δεσίματά του τους δασκάλους σου, ο Σάμπατο να σεργιανάει μπερδεμένος με τον Μπένγιαμιν, να δίνουν ραντεβού σ΄ένα καφέ στο Βερολίνο.

Να γραφτεί ένα βιβλίο που να είναι το Βερολίνο στην κάμαρη, αυτό που γνώρισες τα βράδυα με δάκρυα και περιμένεις ν΄αντικρύσεις με χαρά.

Να γραφτεί ένα βιβλίο που να ακούγεται η μουσική του David και η φωνή του Iggy, να σε παίρνουν συνεπιβάτη σε τελειωμένες εξαρτήσεις και σε νέες προκλήσεις στη ζωή.

Να έχει εξώφυλλο ένα θαλασσί μαγιώ απ΄τα πρώτα σου μπάνια, αυτί τα σημαδεμένα σου γόνατα, επίμετρο τη δίψα σου για τη ζωή, τη λαχτάρα για τ΄όνειρο, το πάθος για το καινούργιο, τ΄άπιαστο, το απ΄αλλού φερμένο.

Να είναι η εκκλησία σου που θα μπεις μέσα, θ΄ανάψεεις το κερί και θα παρακαλέσεις δυνατά, τις προηγούμενες και αυτή τη ζωή σου να σου δώσει μια ακόμα ευκαιρία.

Να γραφτεί ένα βιβλίο που να είναι η απόφασή σου, η ανατροπή σου απ΄όσα ήξερες και νόμιζες ότι σε ασφαλίζαν μέχρι τώρα.

 

Να γραφτεί ένα βιβλίο που να είναι η δικαίωσή σου. Και να το διαβάσουν επιτέλους τα μάτια που μπορούν να το νώσουν.

Να γραφτεί ένα βιβλίο που θα έχει το δικό σου, ευτυχισμένο τέλος.

Advertisements

Διαμονητήριο.

 

Αθήνα, Φλεβάρης 2018.

Να κάνω μιαν αρχή, κάπου να πιάσω την κόκκινη κλωστή που χρόνια ύφαινα, να φτιάξω έναν Μάρτη. Να με προστατέψει απ΄τους λυγμούς, απ΄τα δάκρυα που λιώνουν τους τοίχους, από τους επιτοίχιους καβγάδες της τηλεόρασης που παλεύουν να μου πάρουν τη δόξα των βιβλίων που πολλαπλασιάζονται. Μα δεν τα καταφέρνουν.

Η κλωστή καμιά φορά είναι θηλιά, καμιά φορά είναι μίτος. Το κουβάρι έχει ξεμπλεχτεί, και η τάξη έχει μπει στο χάος, αλλά δεν πονάει λιγότερο το βάσανο μια ζωής αναγκάλιαστης. Υποτίθεται πως τα φόντα, και το δέρμα, και η ουσία είναι εδώ και για έναν άλλο σκοπό εκτός από τον προσωπικό θρίαμβο : ΤΟ μοίρασμα.

Και καυκαλήθρες και μυρόνια, θα έχει η σημερινή πίτα μέσα. Και τη φροντίδα την ίδια θα έχει γιατί η πλάστρα δεν έχει αλλάξει κινήσεις στα δάχτυλα. Αλλά θα ιδρώσει και ροδίσει ανενδοίαστα στη λάβρα του φούρνου για την καρδιά ποιανού; Αφού τα πουλιά είναι εδώ πια για να τα βλέπω να ζευγαρώνουν στην απέναντι πινακίδα και να στήνουν τη φωλιά τους στο φιλόξενο μπαλκόνι μου.

Θα επιμένω να βγάζω φωνούλες και φωνές και κραυγές και ιαχές και ψιθύρους, μέχρι να βρω το τέμπο και την ένταση. Μέχρι το τέμπο και η ένταση να δονήσει ένα φιλόξενο τύμπανο.

Ως τότε θα αρνηθώ να είμαι χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον.

Εμού της ιδίας.

 

H Aimilia και το τελευταίο στίγμα του 2017 δίνουν φωνή στις ευχές της/του Ερωσιτέχνη.

Λίγο πριν πάρει το αεροπλάνο για την Ελλάδα, η Αιμιλία ψυχογραφεί την πατρίδα με τα ωραιότερα χρώματα. Το θεώρησα το καλύτερο αποχαιρετιστήριο δώρο του έτους  – ευχετήρια κάρτα εορτών, για όλους σας που κάναμε παρέα αυτή τη χρονιά.

Σας χαρίζω το κείμενό της και σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη απ΄την ίδια, και είναι σ΄ένα κήπο στο Παρίσι. Καταχείμωνο. Υπάρχουν κι άλλες πόλεις, κι άλλες χώρες που κουβαλάνε την άνοιξη μέσα τους.

Σας αγαπώ και να προσέχετε.

Μαρίνα Καρτελιά.

 

Φωτογραφία της Aimilia Ioannidis.

Γράφει η Aimilia Ioannidis

Η Ελλάδα είναι η χώρα όπου όταν, Δεκέμβριο, κάνει μία μέρα λίγο κάτω από 10 βαθμούς στην Αθήνα, αρκετοί αντιδρούν περίπου όπως όταν στην Καμτσάτκα το θερμόμετρο ξεπεράσει (προς τα κάτω) τους -40, όταν εκραγεί μία βόμβα στις…4 το πρωί, μετά από προειδοποιητικό τηλεφώνημα και…διορία αναμονής (συν επιβεβαίωση μην τυχόν και πάθει κανείς τίποτα) σε άδειο κτήριο οι εφημερίδες μιλούν «για έκρηξη που συγκλόνισε την Αθήνα», όταν, Ιούλιο, η θερμοκρασία πιάσει τους 35 τα δελτία ειδήσεων περιγράφουν συνθήκες Σαχάρας, όταν κάνει δηλώσεις ο Πουτζτνεμόν αρκετοί νομίζουν ότι ακούν τον Τσε και όταν προκύπτει το Μπρέξιτ επίσης αρκετοί νομίζουν ότι ήρθε ο σοσιαλισμός. Όχι, δεν είμαστε υπερβολικοί, απλά μας αρέσει να ζούμε έντονα

 

 

 

 

 

 

The message of Agapi.

sunset mati

 

In his khaki shorts, at the balcony, laying adrift on the summer chaise longue, in the heat of the mid-summer afternoon. The sea is scarcely agitated, blue as the eyes of the girl his thoughts are upon. He fights the tear that surmounts in his eyes in her painful absence.

She will come again, she said. Next summer. Which one will it be ? This one ? Or the next one after this ? He cannot tell anymore. He sighs and shivers and grabs the sea towel from the reel to cover himself. Suddenly his nostrils are filled with the salty sea and the salty taste of her skin in his lips. He cannot bare the memory of the smell.

He turns away. The sun is diving into the sea, all orange, leaving traces of purple tears here and there in the burning sky. The beauty of the scenery cuts his breath short.

» I am not ever going to stop loving you, Tesa»,  Nikos whispers and his heart is pounding with a sledge hammer on it.

He reaches for his cell, writes the same thing on the message space. Then hesitates. Then deletes it all. Then he writes again in italics :

«I am not ever going to stop loving you, you know that, don’t you?».  Then presses Sent. He leaves the cell on the balcony table and hurries to the bathroom. He cannot live the agony of expecting an answer. He tries to wash off his terror under the running hot water in the bathtub. Silently praying for her to answer, and not to answer in the same time. In fear of what the message text would be.

Before even finishing washing his hair, his eyes closed, focused in rubbing his head, he hears the answer bleep on the cell. He hurries out, quickly whiping the excess water from his skin. He runs to the cell, and does not believe his eyes.

The sun has painted the room in purple red cushions of velvet. There he is, naked, in the middle of the living room, smiling. The message read :

«Yes, agapi mou. I know. Neither will I. Now, can you come downstairs and help me with all that luggage ? The elevator doesn’t seem to be working. Like last summer :)».

 

© Marina Kartelia.

 

 

Η Τρελλή Σαραντάρα πέθανε, ζήτω η Ερωσιτέχνης !

IMG_2958

Το ταπεινό χέρι τυλίγει τις ιδέες και τα συναισθήματα σε ιστορίες, ύστερα τις επικαλύπτει με φύλλα παπύρου ή καπνού για να αντέξουν τη φθορά και τις στέλνει στον κόσμο.

Οι ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ. Το ίδιο κι οι παραμυθάδες. Ξαποσταίνουν μόνο λίγο. Ανασυντάσσονται. Αλλάζουν όνομα. Ταυτότητα όμως, όχι. Δεν προδίνουν αυτό που είναι, δεν ξεπουλάνε τον εαυτό τους, δεν προδίδουν την Τέχνη.

΄Ετσι έγινε κι εδώ. Η ώρα της Τρελλής Σαραντάρας τέλειωσε. Η τρέλα όχι. Η Ερωσιτέχνης, είναι αυτό που λέει το γλωσσοπλασμένο της όνομα. Και είναι έτοιμη για τα βήματά της στον κόσμο. Η καρδιά της κρατάει πολύτιμο φυλαχτό την εμπειρία της Τρελλής Σαραντάρας και την αγάπη που κέρδισε, καθώς εκφράστηκε εδώ.

Θα συνεχίσω να κάνω το ίδιο.

Να αναζητώ να διπλώσω τις ιστορίες με πάπυρο ή καπνό για να τις μοιραστώ.

Να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.

Να αναδεικνύω τα διαμάντια που βρίσκω στο δρόμο μου. Και τα αγκάθια που ζητούν να βγουν, για να λυτρωθεί το φως τους.

Δε θα σταματήσω ποτέ να επιζητώ την ποιότητα και το βλέμμα άνωθεν στα πράγματα και στον κόσμο και στους ανθρώπους του.

Δε θα σταματήσω ποτέ να ελπίζω.

Που σημαίνει:

ΔΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΓΑΠΩ.

Η Τρελλή Σαραντάρα πέθανε. Ζήτω η Ερωσιτέχνης.

Σας ευχαριστώ.