Τα ζώα με το βλέμμα (και τους ήχους) του Ιλάν.

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το Άουσβιτς ξεκινά κάθε φορά που κάποιος κοιτά ένα σφαγείο και σκέφτεται:

«είναι απλά ζώα!»

Th. Adorno

Σήμερα 4 Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, δεν είναι γιορτή. Γιατί τα ζώα και νιώθουν και πονούν και υποφέρουν όπως εμείς. Απλά δεν έχουν τη δική τους φωνή. Τα ζώα σφάζονται για το κρέας τους, για τα δέρματα και τις γούνες τους. Γίνονται πειραματόζωα για ότι πιο ανώφελο μπορεί κανείς να φανταστεί. Θηρεύονται για χόμπι. Σκοτώνονται σε ταυρομαχίες. Χορεύουν, μετά από βασανιστική εκπαίδευση, στο τσίρκο. Φυλακίζονται σε δελφινάρια και ζωολογικούς κήπους. Κακοποιούνται άγρια και καθημερινά.

Και όμως! Η ζωή είναι ενιαία γιατί όλα τα είδη έχουν κοινή καταγωγή και κάθε ζώο που έχει νευρικό σύστημα έχει δικαιώματα.

Απόψε, Round Midnight της παγκόσμιας ημέρας των ζώων στο Ραδιόφωνο 24/7 δεν γιορτάζουμε αλλά μόνο ακούμε μουσική που ελπίζουμε πως θα τους αρέσει. Συντονιστείτε στους 88.6 Fm (91.4 για τη Θεσσαλονίκη) και στον player του Ραδιόφωνο 24 7 για όλο τον κόσμο.

 

Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Ζώων (Παρίσι 1978)

‘Αρθρο 1
Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στη ζωή και στη δυνατότητα ύπαρξης.

Άρθρο 2
Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τη ζωή κάθε ζώου. Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο και δεν μπορεί να εξοντώνει ή να εκμεταλλεύεται τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Αντίθετα, οφείλει να χρησιμοποιεί τις γνώσεις για το καλό των ζώων. Κάθε ζώο δικαιούται φροντίδας, προσοχής και προστασίας από τον άνθρωπο. .

Άρθρο 3
Κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή απάνθρωπη συμπεριφορά. Αν η θανάτωση ενός ζώου θεωρηθεί υποχρεωτική πρέπει να γίνει στιγμιαία, ανώδυνα και χωρίς καμιά πρόκληση αγωνίας του ζώου.

Άρθρο 4
Κάθε ζώο δικαιούται να ζήσει στο φυσικό του χώρο (γη, θάλασσα, αέρας) και να αναπαράγεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. Η στέρηση ελευθερίας του ζώου ακόμη κι αν γίνεται για μορφωτικούς σκοπούς είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη δικαιωμάτων αυτού.
Άρθρο 5
Κάθε ζώο που από παράδοση θεωρείται κατοικίδιο δικαιούται να ζήσει με το ρυθμό και τις συνθήκες ζωής και ελευθερίας που αντιστοιχούν στο είδος του. Η διαφοροποίηση αυτών των συνθηκών από τον άνθρωπο έχει σκοπούς κερδοσκοπικούς και είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη. .

Άρθρο 6
Κάθε ζώο που αποτελεί σύντροφο του ανθρώπου έχει δικαίωμα διάρκειας ζωής ανάλογης με τη φυσική του μακροβιότητα. Η εγκατάλειψη ενός ζώου θεωρείται πράξη απάνθρωπη και εξευτελιστική.

Άρθρο 7
Αναφορικά με τα ζώα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον άνθρωπο, η διάρκεια και η ένταση δουλειάς πρέπει να είναι σε λογικά πλαίσια, η διατροφή τους ικανοποιητική και η ανάπαυσή τους υποχρεωτική.

Άρθρο 8
Οποιοσδήποτε πειραματισμός πάνω στα ζώα, ιατρικός, επιστημονικός, κ.λπ. αντιτίθεται προς τα δικαιώματα των ζώων, εφόσον προκαλεί πόνο σωματικό ή ψυχικό. Πρέπει να επιδιώκεται η αντικατάσταση του πειραματισμού πάνω στα ζώα, από άλλες υπάρχουσες τεχνικές. τεχνικές.

Άρθρο 9

Τα ζώα που εκτρέφονται για τη διατροφή του ανθρώπου πρέπει να στεγάζονται, να τρέφονται, να μετακινούνται και να θανατώνονται χωρίς πρόκληση πόνου και αγωνίας.

Άρθρο 10
Απαγορεύεται η εκμετάλλευση των ζώων για τη διασκέδαση των ανθρώπων. Η έκθεση ζώου και τα θεάματα που χρησιμοποιούν ζώα αποτελούν καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή του ζώου.

Άρθρο 11
Κάθε πράξη που χωρίς λόγο προκαλεί θάνατο ζώου είναι βιοκτονία, είναι έγκλημα απέναντι στη ζωή.

Άρθρο 12
Κάθε πράξη που προκαλεί θάνατο μεγάλου αριθμού άγριων ζώων αποτελεί γενοκτονία, έγκλημα απέναντι στο είδος. Η μόλυνση και οποιαδήποτε καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος οδηγούν στη γενοκτονία.

Άρθρο 13
Σεβασμός επιβάλλεται ακόμη και στο νεκρό ζώο. Κάθε σκηνή βίας στην τηλεόραση και το σινεμά, με θύματα ζώα πρέπει να απαγορευτεί και μόνο οι σκηνές που έχουν σκοπό να ενημερώσουν για τα δικαιώματα των ζώων οφείλουν να προβάλλονται.

Άρθρο 14
Οι οργανισμοί προστασίας και προάσπισης των ζώων πρέπει να αντιπροσωπεύονται από κάθε κυβέρνηση. Τα δικαιώματα του ζώου πρέπει να κατοχυρωθούν απ’ τους νόμους, όπως ακριβώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου.

– Διεθνής Ένωση Δικαιωμάτων των Ζώων – Παρίσι 1978 –

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων γιορτάστηκε πρώτη φορά το 1931. Είναι ταυτόχρονα ημέρα ευαισθητοποίησης για τους κινδύνους που αντιμετωπίζει το ζωικό βασίλειο σε ολόκληρο τον κόσμο. Η 4η Οκτωβρίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων καθώς συμπίπτει με τον εορτασμό της μνήμης του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, που έχει αναγορευτεί από την Καθολική Εκκλησία προστάτης των ζώων και του περιβάλλοντος.

Advertisements

Μια κουβέντα για τον πατέρα μου

ibrahim

Του Δημήτρη Ibrahim

Αν και έχουν περάσει έξι μήνες από την μέρα που πέθανε ο πατέρας μου, δεν νιώθω ότι έχω συνέλθει ακόμα. Σε αυτό οφείλεται το ότι γράφω πλέον σπάνια και κυρίως για θέματα ‘εργασιακής’ φύσης.

Συμπληρώθηκαν όμως 6 μήνες από τότε και μου φαίνεται σωστό να επανέλθω λέγοντας λίγα λόγια για αυτόν.

Ο πατέρας μου λοιπόν γεννήθηκε Αιγύπτιος αλλά κάπου στην πορεία έγινε Έλληνας.

Έχω νέα επομένως, Έλληνας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Ορίστε πώς το ξέρω.

Ο πατέρας μου ήρθε παράνομα στην Ελλάδα στην αρχές της δεκαετίας του ’70 (χούντα). Νομίζω ότι ήταν περισσότερο περαστικός, παρά κάποιος που σκόπευε να περάσει την ζωή του εδώ. Στην στάση του όμως στην Ελλάδα ως ‘λαθρομετανάστης’ ελαιοχρωματιστής με πτυχίο γιατρού γνώρισε, ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε Ελληνίδα, με την οποία έκανε δύο παιδιά.

Έμαθε να μιλάει και να γράφει ελληνικά, αν και συχνά ακουγόταν σαν ένας Αιγύπτιος Ντούσαν Μπάγεβιτς. Στο σπίτι δεν επέβαλε ποτέ την θρησκεία του, (εμείς στο Ραμαζάνι ξεσαλώναμε, αυτός την Μεγάλη Εβδομάδα νήστευε και την Ανάσταση ερχόταν στην εκκλησία, αν και για να είμαι δίκαιος, νομίζω ότι του άρεσε το τζέρτζελο)

Πήρε το ένα κομμάτι γης που ανήκε στην οικογένειά μου (ένα μικρό, παρατημένο χωράφι με λίγες ελιές κάπου στην Λακωνία) και το συγύρισε μέχρι που αυτό άρχισε να (ξανα)βγάζει το πιο νόστιμο λάδι. Πλήρωσε πολλά λεφτά και ‘μπήκε μέσα’ για να τα καταφέρει, αλλά ήταν περήφανος για αυτό το λάδι σαν να ήταν από το δικό του χωριό και όχι από της μητέρας μου.

Δούλεψε ως γιατρός σε ελληνικά νοσοκομεία και ήταν πάντα πρόθυμος να βοηθήσει όποιον χρειαζόταν βοήθεια. Δεν χρηματίστηκε ποτέ, η οικονομική του κατάσταση το επιβεβαιώνει. Κάπου στην δεκαετία του 90 και στις αρχές της επόμενης έκανε ανοίγματα γιατί νόμισε ότι θα κάνει την καλή, όπως όλοι οι Έλληνες. Λίγο μετά προσγειώθηκε ανώμαλα (και με χρέη). Όπως όλοι οι Έλληνες.

Στο τέλος της ζωής του είχε περάσει σχεδόν τα διπλάσια χρόνια στην Ελλάδα από ό,τι στην Αίγυπτο. Ο πατέρας μου ήταν κανονικός Έλληνας, όχι μόνο στην ουσία, αλλά και τυπικά, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία και το Σύνταγμα.

Δυστυχώς όμως όλα αυτά όταν έρθει η ώρα σου δεν έχουν σημασία. Στην Ελλάδα σημασία έχει τι θρησκεία έχεις, και ο πατέρας μου ήταν μουσουλμάνος και θα έπρεπε να ταφεί κάπου στην Θράκη. Η μόνη πιθανότητα να ταφεί κοντά μας , ήταν στο νεκροταφείο του Σχιστού και αυτό μόνο αν δεν υπήρχε ισλαμική τελετή και θρησκευτικά σύμβολα. Περίπου σαν το σκυλί δηλαδή.

Τους τρεις μήνες μαρτυρίου στο νοσοκομείο, ακολούθησε ένα ακόμα για να μεταφερθεί και να ταφεί στην Αλεξάνδρεια, όπου γεννήθηκε. Η κηδεία του έγινε μία εβδομάδα μετά τον θάνατό του. Αν δεν με είχε βοηθήσει (αφιλοκερδώς) η ισλαμική κοινότητα, δεν ξέρω τι θα είχα κάνει.

Απάνθρωπο και αντισυνταγματικό. Όχι μόνο για την οικογένειά μου. Για όλους τους μη χριστιανούς.

ΥΓ: όποιος ‘εύχεται’ ψόφο και καρκίνο ακόμα και στον πιο μισητό του εχθρό, έχει χάσει την ανθρωπιά του.

– See more at: http://oikolopaidia.gr/hey_dad/#sthash.4H9NmOnr.dpuf