O αγαπημένος μου Glenn Gould: Μικρό αφιέρωμα με διαμάντια που μάζεψα ένα-ένα.

Πρώτα απ΄όλα, με τα μάτια του Ιλάν :

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Γεννήθηκε σαν σήμερα, 25 Σεπτεμβρίου του 1932. Το ταλέντο του φάνηκε από πολύ νωρίς. Από τα τρία μόνο χρόνια του μπορούσε να διαβάζει μια παρτιτούρα, ενώ ακόμα δεν ήξερε καν την αλφαβήτα. Το περιβάλλον του ήταν γεμάτο μουσική καθώς ο πατέρας του έπαιζε βιολί και η μητέρα του πιάνο, ενώ η γιαγιά του ήταν ξαδέλφη του Νορβηγού συνθέτη Edward Grieg.

Δεχόταν συχνά επικρίσεις για τις αυθαιρεσίες του στις ερμηνείες του. Αυτός όμως ακολούθησε το ένστικτό του και από το 1964 σταμάτησε τις συναυλίες και αφοσιώθηκε στη σύνθεση και τις ηχογραφήσεις. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1982 ένα σοβαρό εγκεφαλικό διέκοψε την πορεία ενός σπουδαίου ερμηνευτή και διανοούμενου. O Glenn Gould πέθανε στις 4 Οκτωβρίου, χωρίς ποτέ να ανακτήσει τις αισθήσεις του.

 

 

Στη συνέχεια, η μέρα μου βρήκε αυτό, στον τοίχο του Georges Glykofrydis,

Eξαιρετικό ντοκυμαντέρ για τον μεγάλο Glenn Gould.

 

Κι ο ίδιος μιλάει για τον Μπαχ :

 

 

Στις συναυλίες επέλεγε να παίζει χρησιμοποιώντας πάντα μία πτυσσόμενη καρέκλα .

Πρόκειται για το γνωστότερο αντικείμενο που συνδέεται με τον Γκλεν Γκουλντ. Την κατασκεύασε ο πατέρας του ειδικά γι’ αυτόν, μετά τον τραυματισμό του στην πλάτη, ώστε να βολεύεται καλύτερα μπροστά στο πιάνο. Ο Γκουλντ δεν την εγκατέλειψε ποτέ, σε ολόκληρη την καριέρα του (όπως δεν άλλαξε και το Steinway στο οποίο έπαιζε), ακόμα κι όταν είχε καταντήσει ετοιμόρροπη και επικίνδυνη. Η καρέκλα του ήταν μια μόνο από τις πολλές εμμονές του Γκουλντ, ο οποίος, μεταξύ άλλων, φορούσε πάντα γάντια και χοντρά ρούχα και, όταν ήταν στο Τορόντο, έτρωγε κάθε μέρα το ίδιο φαγητό στο ίδιο εστιατόριο: αυγά σκραμπλ. ( Dim/art

Εξίσου ιδιόρρυθμη και έντονη υπήρξε και η σχέση του Γκουλντ με το πιάνο του, με το οποίο είχε αναπτύξει ένα δέσιμο σχεδόν «ερωτικό».[35]

Ο Γκουλντ φοβόταν υπερβολικά το κρύο και συνήθιζε για αυτό το λόγο να φορά ζεστά ρούχα ακόμα και σε θερμά μέρη. Επιπλέον, φοβόταν τις μολύνσεις και τις ασθένειες, έπαιρνε πολλά φάρμακα κάθε είδους και συχνά αισθανόταν πως ήταν άρρωστος, αρκετές φορές χωρίς λόγο.[36] Ο ίδιος έλεγε για την διαφορετικότητά του: «Δεν πιστεύω πως ο τρόπος ζωής μου έχει ομοιότητες με εκείνον των περισσότερων ανθρώπων και είμαι ευτυχής για αυτό. Ο τρόπος ζωής και το έργο μου έχουν γίνει ένα. Αν αυτό είναι εκκεντρικότητα, τότε είμαι εκκεντρικός».[37] Δε θεωρούσε τον εαυτό του «αντικοινωνικό», όπως τον κατηγορούσαν ορισμένοι. Απλώς, τον διέκρινε, όπως είχε δηλώσει, μια «αυτοπειθαρχία υπό τη μορφή απομόνωσης από την κοινωνία», που όπως πίστευε ήταν απαραίτητη σε κάθε καλλιτέχνη ο οποίος επιδίωκε «να χρησιμοποιήσει το μυαλό του για δημιουργικούς σκοπούς».[38]

Θα μπορούσα να μιλώ για τον Γκλεν Γκουλντ ώρες. Κυρίως, απλά κάνοντας ένα πράγμα.

Σιωπώντας. Και με κλειστά μάτια ακούγοντας την ερμηνεία του, στην αγαπημένη μου ΄Αρια, την πιο φημισμένη από τις παραλλαγές του Γκόλντενμπεργκ, από ηχογράφηση στο στούντιο :

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s