Καλοκαίρι εν πτήσει.

Maya-Beano7

Φωτογραφία : Maya Beano

Του χρωστούσε πολλά του θείου Αλέκου στο χωριό. Τον έμαθε να σφυρίζει μ΄ένα φύλλο, να προστατεύεται στα μονοπάτια απ΄τα φίδια, να μαζεύει φραγκόσυκα χωρίς να τρυπηθεί. Του έμαθε να κοιτάει τους αστερισμούς και να προλαβαίνει να ευχηθεί στα πεφταστέρια.

Δυστυχώς καθόλου όλα αυτά δεν του χρησίμευσαν όταν μπήκε στο Τουπόλεφ για να γίνει πνευμονολόγος στο Κίεβο. ΄Ομως οι χειμώνες γίνονταν πιο ανεκτοί κι η πατρίδα ερχόταν κομμάτι πιο κοντά όταν μετρούσε τα όρια του στον ουρανό και υπολόγιζε σε έτη φωτός τις αποστάσεις απ΄το χωριό.

Κι απόψε καθώς το αεροπλάνο κατέβαινε με το δεξί του φτερό να δείχνει το Σούνιο, αισθανόταν πιο ανάλαφρος και σαν η διαφορά στην ατμοσφαιρική πίεση να του κάλμαρε το μόνιμο κόμπο στο λαιμό που είχε στο ταξίδι της επιστροφής.

Δεν ήταν νόστος αυτό. Μεταμέλεια ήταν για όλα τα χρόνια που αφοσιώθηκε στην επιστήμη του. Αφιερώθηκε στους πολλούς ανθρώπους και ξέχασε να βρει τον έναν. Δηλαδή τη μία. Μελαχρινή με αμυγδαλωτά μάτια. Στην ταράτσα που έλιαζε τα σύκα η γιαγιά. Αν ήταν ηρωίδα ταινίας θα την έλεγαν Ουρανία. Δε θυμόταν ούτε τ΄όνομά της πια.

– Δέστε τη ζώνη σας παρακαλώ, προσγειωνόμαστε σε λίγο, του είπε η χαμογελαστή αεροσυνοδός. ΄Εκανε να κλείσει το ατομικό τραπεζάκι και με έκπληξη είδε πάνω στο γκρί πλαστικό ένα πράσινο φύλλο.

Αυτόματα γύρισε στο διάδρομο ψάχνοντας την αεροσυνοδό. ΄Ηταν δυο βήματα πίσω. Ακίνητη. Με αμυγδαλωτά μάτια. Ασύλληπτο.

– Κική. Κική Θεοδότου, Κυριάκο. Τα λέμε στο έδαφος.

© Μαρίνα Καρτελιά 2018.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s