Να γραφτεί ένα βιβλίο.

image.jpgΝα γραφτεί ένα βιβίο που να μην αγωνιά να εκδοθεί.

Να γραφτεί ένα βιβλίο που να μην πονάει όταν το διαβάζεις.

Να σου μιλάει για τα μυστικά που έκρυβες και δεν ήξερες πώς να τα πεις.

Να έχει μέσα τις γιατρειές για τς πληγές, τις απαντήσεις γι ΄αυτά που σου κλέβουν τον ύπνο.

Να ξεκλειδώνει τις πόρτες που κανείς ν΄ανοίξει δεν μπορεί.

Να έχει μέσα όλα τα διαβάσματά σου κι όλα τα βιβλία που σε πάνε σ΄αυτά.

Να έχει στις λέξεις του όσα δεν μπόρεσες ποτέ στη ζωή σου να πεις, όλα όσα ήθελες ν΄ακούσεις και δε στα ΄πε κανείς.

Να έχει στα δεσίματά του τους δασκάλους σου, ο Σάμπατο να σεργιανάει μπερδεμένος με τον Μπένγιαμιν, να δίνουν ραντεβού σ΄ένα καφέ στο Βερολίνο.

Να γραφτεί ένα βιβλίο που να είναι το Βερολίνο στην κάμαρη, αυτό που γνώρισες τα βράδυα με δάκρυα και περιμένεις ν΄αντικρύσεις με χαρά.

Να γραφτεί ένα βιβλίο που να ακούγεται η μουσική του David και η φωνή του Iggy, να σε παίρνουν συνεπιβάτη σε τελειωμένες εξαρτήσεις και σε νέες προκλήσεις στη ζωή.

Να έχει εξώφυλλο ένα θαλασσί μαγιώ απ΄τα πρώτα σου μπάνια, αυτί τα σημαδεμένα σου γόνατα, επίμετρο τη δίψα σου για τη ζωή, τη λαχτάρα για τ΄όνειρο, το πάθος για το καινούργιο, τ΄άπιαστο, το απ΄αλλού φερμένο.

Να είναι η εκκλησία σου που θα μπεις μέσα, θ΄ανάψεεις το κερί και θα παρακαλέσεις δυνατά, τις προηγούμενες και αυτή τη ζωή σου να σου δώσει μια ακόμα ευκαιρία.

Να γραφτεί ένα βιβλίο που να είναι η απόφασή σου, η ανατροπή σου απ΄όσα ήξερες και νόμιζες ότι σε ασφαλίζαν μέχρι τώρα.

 

Να γραφτεί ένα βιβλίο που να είναι η δικαίωσή σου. Και να το διαβάσουν επιτέλους τα μάτια που μπορούν να το νώσουν.

Να γραφτεί ένα βιβλίο που θα έχει το δικό σου, ευτυχισμένο τέλος.

Advertisements

O Satsmo με τα μάτια του Ιλάν.

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

 

 

Ο βιομηχανικός εργάτης πατέρας του, λίγο μετά τη γέννηση του, εγκατέλειψε την οικογένεια. Η μητέρα του, πλύστρα των λευκών, αναγκάστηκε να γίνει πόρνη για τα προς το ζην. Στα 11 του χρόνια, παράτησε το σχολείο και άρχισε να δουλεύει μαζεύοντας σαν σκλάβος σκουπίδια, μεταφέροντας κάρβουνο.

Με τα πρώτα του λεφτά αγόρασε μια παλιά κορνέτα κι όντας έγκλειστος στο αναμορφωτήριο έμαθε να παίζει τρομπέτα από τον διευθυντή της μπάντας των κρατουμένων. Δάσκαλος του και πρώτο αφεντικό του ήταν ο σπουδαίος King Oliver που τον πήρε στην ορχήστρα του, υπό την προστασία του. Τα βάσανα του όμως άρχισαν νωρίς: Δεκαοκτώ ετών παντρεύεται, τσακώνεται και χωρίζει με μια πόρνη.

«Αυτός εδώ φυσάει σαν κολασμένος!», τον ζήλευαν οι άλλοι τρομπετίστες. Δημιούργησε τη δική του ορχήστρα, έπαιξε σε ταινίες, έκανε περιοδείες σε όλον τον κόσμο και δεν υπήρξε στιγμή που να αποχωριστεί το όργανο με το οποίο δοξάστηκε. Είχε πάντα στην τσέπη του το επιστόμιο της τρομπέτας του τυλιγμένο σε ένα μεταξωτό μαντίλι,

Ο »Satchmo» Louis Armstrong γεννήθηκε σαν σήμερα 4 Αυγούστου 1901 στη Νέα Ορλεάνη. Και Satchmo, από το »Satchelmouth, ήταν μόνο το παρατσούκλι του, το οποίο περιγράφει την έκφραση του προσώπου του όταν φύσαγε την τρομπέτα του. Ήταν Παρασκευή 3 Απριλίου του 1959 όταν τον απόλαυσαν οι Αθηναίοι στον Ορφέα της Σταδίου, στα πλαίσια μιας διεθνούς περιοδείας του.

 

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

 

 

 

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

Happy Birthday Satchmo!                (New Orleans, August 4, 1901)

 

 

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

Ο Χρήστος Ταμπουρατζής με τα μάτια του Ιλάν.

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

 

Ένας γνωστός μας άγνωστος με διεθνή ακτινοβολία και ένα άλμπουμ με προδιαγραφές »Supernatural», του Carlos Santana. Χτες βράδυ, στις Μουσικές Κοινότητες Στο Κόκκινο 105,5 λίγες μέρες πριν την Κυριακή 22 Ιουλίου και την μεγάλη Fusion Night στο Ζάππειο, στην οποία συμμετέχει.

 

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

Ξεκίνησε από μικρός τη μουσική του πορεία στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 παίζοντας με διάφορα σχήματα σε γνωστές μουσικές σκηνές της εποχής. Έχει συνεργαστεί σε ζωντανές εμφανίσεις και σε ηχογραφήσεις στο δικό του στούντιο με πολύ γνωστές Ελληνικές φωνές, ενώ έχει γράψει τη μουσική για πολλούς σημαντικούς ερμηνευτές.

 

 

Τα άλμπουμ του «Mirror», «Back Seat», «Symmetry of Mind» και το «Cargo» που κυκλοφόρησε τον Μάιο γνωρίζουν διεθνή επιτυχία και κινούντΦωτογραφία του Ilan Solomon.αι στα μονοπάτια της Fusion Jazz, του Funk, του Rock και των Blues με έντονη την παρουσία της κιθάρας του. Το «Cargo» κυκλοφορεί μετά από περιπέτειες, πάνω και πέρα από την οκτάχρονη οικονομική κρίση, από τη γερμανική δισκογραφική εταιρεία Tiny Street Records όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Αμερική από τις 22 Μαΐου 2018, ενώ σύντομα ακολουθεί και η Ιαπωνία. Τα κομμάτια του ήδη ακούγονται με επιτυχία στα ραδιόφωνα. Το μέλλον είναι όλο δικό του.

Η instrumental, η ορχηστρική ηλεκτρική μουσική είναι η κύρια αγάπη του, το βασικό όχημα έκφρασης του, που του επιτρέπει να ταξιδεύει τον ακροατή σε έναν κόσμο ποικίλων διαθέσεων και συναισθημάτων.

 

Στο εξαιρετικό «Cargo» άλμπουμ του που άκουσα και χάρηκα σήμερα στη »φυσική μορφή» ενός CD με τα ηχεία του Punto μου στη διαπασών, έξι η ώρα το πρωί,

στη διαδρομή από και προς το Ελ. Βενιζέλος, περιέχονται και κάποιες αξιοπρόσεκτες φωνητικές ερμηνείες («No One’s To Blame», «Love’s Got Me», «Stingray» και «The Promise») σε μια απολαυστική συμμετρία, με τις πολύ εκφραστικές φωνές της Giorgina Karahaliou, του Bill Kalantzakos που έγραψε και τους στίχους σε τρία από αυτά και με τη Nassia Gofa να συγκινεί στο «The Promise».

 

 

 

Χτες, Τετάρτη βράδυ στις 10 στο Κόκκινο, Christos Tambouratzis από τους 105,5.

 

Kαι την Κυριακή στο Ζάππειο.

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

 

Ολόκληρη η εκπομπή εδώ : 

Καλοκαίρι εν πτήσει.

Maya-Beano7

Φωτογραφία : Maya Beano

Του χρωστούσε πολλά του θείου Αλέκου στο χωριό. Τον έμαθε να σφυρίζει μ΄ένα φύλλο, να προστατεύεται στα μονοπάτια απ΄τα φίδια, να μαζεύει φραγκόσυκα χωρίς να τρυπηθεί. Του έμαθε να κοιτάει τους αστερισμούς και να προλαβαίνει να ευχηθεί στα πεφταστέρια.

Δυστυχώς καθόλου όλα αυτά δεν του χρησίμευσαν όταν μπήκε στο Τουπόλεφ για να γίνει πνευμονολόγος στο Κίεβο. ΄Ομως οι χειμώνες γίνονταν πιο ανεκτοί κι η πατρίδα ερχόταν κομμάτι πιο κοντά όταν μετρούσε τα όρια του στον ουρανό και υπολόγιζε σε έτη φωτός τις αποστάσεις απ΄το χωριό.

Κι απόψε καθώς το αεροπλάνο κατέβαινε με το δεξί του φτερό να δείχνει το Σούνιο, αισθανόταν πιο ανάλαφρος και σαν η διαφορά στην ατμοσφαιρική πίεση να του κάλμαρε το μόνιμο κόμπο στο λαιμό που είχε στο ταξίδι της επιστροφής.

Δεν ήταν νόστος αυτό. Μεταμέλεια ήταν για όλα τα χρόνια που αφοσιώθηκε στην επιστήμη του. Αφιερώθηκε στους πολλούς ανθρώπους και ξέχασε να βρει τον έναν. Δηλαδή τη μία. Μελαχρινή με αμυγδαλωτά μάτια. Στην ταράτσα που έλιαζε τα σύκα η γιαγιά. Αν ήταν ηρωίδα ταινίας θα την έλεγαν Ουρανία. Δε θυμόταν ούτε τ΄όνομά της πια.

– Δέστε τη ζώνη σας παρακαλώ, προσγειωνόμαστε σε λίγο, του είπε η χαμογελαστή αεροσυνοδός. ΄Εκανε να κλείσει το ατομικό τραπεζάκι και με έκπληξη είδε πάνω στο γκρί πλαστικό ένα πράσινο φύλλο.

Αυτόματα γύρισε στο διάδρομο ψάχνοντας την αεροσυνοδό. ΄Ηταν δυο βήματα πίσω. Ακίνητη. Με αμυγδαλωτά μάτια. Ασύλληπτο.

– Κική. Κική Θεοδότου, Κυριάκο. Τα λέμε στο έδαφος.

© Μαρίνα Καρτελιά 2018.

O Kamasi Washington με τα μάτια του Ιλάν (άρθρο του Νίκου Φωτάκη).

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

 

 

«Δεν τον καταλαβαίνω τον Kamasi Washington. Μου είναι αδύνατον να εξηγήσω το φαινόμενο, όσο κι αν έχω προσπαθήσει. Στην αρχή μάλιστα τον σνόμπαρα. Έλεγα ότι αν κάποιος θέλει να καταλάβει ποιο είναι το “σήμερα” της τζαζ, ας ακούσει Christian Scott, Esperanza Spalding ή GoGo Penguin και όχι κάποιον που αναπαράγει την spiritual jazz των ‘60s. Αν πάλι θέλει να ακούσει spiritual jazz, ας ακούσει τον Nat Birchall που το κάνει καλύτερα. Αλλά ο Birchall είναι ένας εξηντάρης σαξοφωνίστας από το Μάντσεστερ, κολλημένος με τον Coltrane, δεν είναι ένας τριανταπεντάρης από το Λος Άντζελες που δουλεύει με τον Kendrick Lamar και βγάζει ένα τριπλό concept jazz άλμπουμ που γίνεται ξαφνικά κτήμα ενός κοινού άσχετου με την τζαζ σαν να μην τρέχει τίποτε». Nikos Fotakis (Jazz & Τζαζ /australianjazz.net)

 

«Ίσως εκεί να βρίσκεται το μυστικό του Kamasi», λέει ο Nikos Fotakis. «Στο πώς κατάφερε, προτού καλά καλά κλείσει τα 40, να επιβληθεί ως σοφός γέρων, ως πνευματικός ηγέτης της κάστας του, ως φορέας μιας μουσικής παράδοσης που περνάει από γενιά σε γενιά. Το καταλαβαίνεις όταν τον βλέπεις, όταν καλεί στην σκηνή τον πατέρα του να παίξουν μαζί, όταν συστήνει την μπάντα του, που αποτελείται από τους παιδικούς του φίλους, όταν μιλά για την γιαγιά του. Ο Kamasi εκπροσωπεί μία κοινωνική δομή που προϋπάρχει του μοντέρνου ανθρώπου και που την προτείνει ως απάντηση στην σκληρότητα της σημερινής κοινωνίας. Και η μουσική του είναι ταυτόχρονα ένας φόρος τιμής στην τζαζ του ‘70 και κάτι απόλυτα σημερινό ή μάλλον είναι μια μουσική που φέρνει στο σήμερα την τζαζ του ‘70 με έναν απόλυτα φυσικό τρόπο, σε σημείο που να είναι περιττό να αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που ακούς και απλώς να αφήνεσαι. Δεν το έχει καταφέρει κανείς άλλος αυτό, είναι μόνος του. Κι αυτό τον καθιστά φαινόμενο».

όλο το άρθρο του Νίκου Φωτάκη στο popaganda

 

 

 

 

Ωδή στη ζωή με Adagietto.

Μια ανάρτηση ήταν η αφορμή. Το μουσικό έργο και το μέρος Adagietto το ήξερα. Με τύλιγε στιγμές πολλές απ΄την παιδική ηλικία ακόμα, στο πατρικό σαλόνι με καθοδήγηση στα αυλάκια του βινυλίου, με ανοιχτά αυτιά. Πορεία με μάτια κλειστά ως έδει.

Το μέρος από την Συμφωνία Νο. 5, η οποία κατατάχτηκε, άδικα κατά τον Μάλερ, ως γραμμένη σε κλίμα συγκεκριμένη, τη ρε μείζονα. Ο Αυστροεβραίος μουσουργός από τη Βοημία, υποστηρίζει ότι είναι αδύνατον ολόκληρη συμφωνία να υπακούει σε μια κλίμακα μόνο.

 

Middle-aged man, seated, facing towards the left but head turned towards the right. He has a high forehead, rimless glasses and is wearing a dark, crumpled suit

1860-1911

 

 

Ο Γκούσταβ Μάλερ γεννημένος στη Βοημία το 1860, τότε Αυστριακό έδαφος,  πολεμήθηκε τόσο απ΄τον αντισημιτικό τύπο που αναγκάστηκε κάποια στιγμή να ασπαστεί τον καθολικισμό. ΄Ομως η μεγαλειώδης, μικρή σε έκταση, μουσική κληρονομιά που μας άφησε, διέπεται από την ευαισθησία του και τη βάσανο που τον διακατείχε όλα τα χρόνια της ζωής του.

Τη συμφωνία Νο. 5 την έγραψε στο εξοχικό του στο Maiernigg τα καλοκαίρια 1901-1902 και έμεινε ανεξίτηλη χάρις στο σόλο τρομπέτα της εισαγωγής, στο ίδιο ρυθμικό μοτίβο όπως η εισαγωγή της ομώνυμης συμφωνίας του Μπετόβεν, τα σόλο των κόρνων στο τρίτο μέρος και το δημοφιλές στις εκτελέσεις Αdagietto. Συνεχιστές του υπήρξαν μεγάλοι μουσουργοί όπως ο Σοστακόβιτς. Στο τέλος της ζωής του ευτύχησε να είναι διευθυντής στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης και στη ΜΕΤ.

Το υπέροχο φινάλε της αριστουργηματικής ταινίας του Λουκίνο Βισκόντι, Θάνατος στη Βενετία, που έμαθα να αγαπώ από μικρή, είναι επενδυμένο με το Adagietto.

Τα χρήσιμα στοιχεία είναι αυτά. Μέχρι ενός σημείου μόνο. Γιατί το κλειδί είναι ένα, και ανοίγει τις πόρτες διάπλατα να δεις τι υπάρχει από πίσω, όταν πατάς το play και ξεκινά το Adagietto. Μια καλοκαιρινή μπόρα όλο ελπίδα, μια ζωή κατασταλαγμένη, πονεμένη, ταλαιπωρημένη, αλλά όρθια. Μια γνώση τυπωμένη στο πετσί σαν εβραϊκός αριθμός στρατοπέδου συγκέντρωσης. ΄Ενα στρατόπεδο απ΄όπου ξέφυγες, έφυγες μετά την απαραίτητη «θητεία».

Και δεν έχει κανέναν ηρωισμό αυτό. ΄Εχει τη βεβαιότητα πως η ζωή προχωράει. ΄Εχει την αγωνιστικότητα άκαμπτη. ΄Εχει τις αρετές ακέραιες, όπως οι δοξαριές στα έγχορδα του μέρους αυτού. ΄Εχει την ωρίμανση της στιγμής. ΄Εχει το θρίαμβο της ουσίας πάνω στην ευτέλεια.

΄Εχει το συμπέρασμα που σε έφερε εδώ. Για ένα ξεκίνημα ακόμα. Για ένα καλοκαίρι. Για μια καινούργια άφοβη βουτιά στο μέσα σου. Για μια ζωή ταξιδεμένη και συναρπαστική.

Και το μήνυμά της χαϊδεύει ήδη τα αυτιά σου και βρέχει τα μάγουλα κάτω απ΄τα κλειστά βλέφαρα.

 

 

O Eric Dolphy με τα μάτια του Ιλάν.

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

 

 

Το 1961 έπαιζε με τον John Coltrane στον υπόγειο ναό της Μέκκας της Jazz, το Village Vanguard. Οι ατέλειωτοι »free» αυτοσχεδιασμοί τους, έκαναν τους συντηρητικούς κριτικούς να χαρακτηρίσουν τη μουσική τους… «αντι – Τζαζ».

Το 1964 ηχογράφησε για τη Blue Note το «Out to Lunch» και περιόδευε σε όλην την Ευρώπη με το σεξτέτο του Charles Mingus, πριν πεθάνει ξαφνικά από διαβητικό κώμα. Το παίξιμο του ήταν αφαιρετικό, εκστατικό, οργιώδες, όμως η ιδιοφυΐα του και η αξία του, άργησαν να γίνουν παγκόσμια γνωστά.

O Eric Dolphy που μαζί με το άλτο σαξόφωνο ανέδειξε το μπάσο κλαρινέτο, τόλμησε πρώτος να ηχογραφήσει ένα πνευστό χωρίς συνοδεία. Γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1928 στο Los Angeles και έσβησε στις 29 Ιουνίου του 1964 στο Βερολίνο. Ήταν μόλις 36 ετών.

 

 

Ο Chick Corea με τα μάτια του Ιλάν.

CF4F5D9F-80D7-4AF2-AEF1-80781D146C06.jpeg

Πάθαινα την πλάκα μου ακούγοντας τον να παίζει με τον Miles το 1968 και μετά, σε δίσκους του που άφησαν εποχή όπως το «In a Silent Way» και το «Bitches Brew». Και τότε ήρθε ο ήχος των δικών του «Return To Forever» με τον Stanley Clarke και τ’άλλα καλά παιδιά, και τα ράφια μου γέμιζαν από την fusion των δίσκων του, όπου πάντα άκουγα τη λατινική του ψυχή, το πάθος του για τη ρυθμολογία της λάτιν τζαζ που έμαθε στο πλευρό του Cal Tjader ή του Mongo Santamaria.

Σήμερα, ο Anthony Armando Chick Corea που γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου του 1941 από πατέρα μουσικό και μεγάλωσε με Mozart και Bach αλλά και τη τζαζ του Charlie Parker και του Lester Young, γιορτάζει τα 77α γενέθλιά του.

85DBAB6E-4F1C-4B77-936B-604339F057E6.jpeg

Κι εγώ, δεν έχανα την ευκαιρία. Στο Northsea Jazz Festival της Χάγης του 1979 σε ένα μαγικό ντουέτο με τον Herbie Hancock, το 1983 στο κατάμεστο «Palais des Sports» της νύμφης του Θερμαϊκού με τον Gary Burton, το ’86 στον Ορφέα με την Gayle Moran και πάλι στο Λυκαβηττό με την «Electric Band» …

«Το μαγεμένο παιχνίδι» του Γιώργου Γλυκοφρύδη – Διήγημα

 

 

 

Διαβάσαμε σήμερα, το καινούργιο διήγημα του Γιώργου Γλυκοφρύδη, που δημοσιεύθηκε στο fractal.

 


 

 

Λοιπόν, πρώτα θα σας περιγράψω το πώς ξεκίνησε η ιστορία, και μετά θα σας πω τι συνέβη. Αλλιώς άκρη δεν θα βγάλουμε.

Σαν σήμερα ήταν, όπως σήμερα, που βρέχει πολύ και φυσά δαιμονισμένα.

Και που το πρωί είχε βαριά ομίχλη κι η θερμοκρασία δεν ανέβαινε πάνω από τους 5 βαθμούς Κελσίου. Κι έτσι τον είδα να έρχεται. Μια ίδια νύχτα. Αν και καιρό πριν, Χριστούγεννα δηλαδή, αλλά ίδια νύχτα. Όπως τον είδα να έρχεται. Ανάμεσα στις 03 με 04 ξημέρωμα. Πότε μπήκε, από πού μπήκε, πότε άνοιξε την πόρτα, πότε την έκλεισε, δεν κατάλαβα. Αλλά τον είδα. Λες και άναψε μπρος από το παράθυρο ήταν. Αλλά όχι απ’ έξω, από μέσα, μέσα στο σαλόνι ήταν, αλλά πώς, δεν ξέρω. Ένας Θεός ξέρει, ίσως. […]

 

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ :

 


 

 

Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης ζει και εργάζεται στη Γαλλία.  Πρόσφατα κυκλοφόρησε το τέταρτο κατά σειρά μυθιστόρημά του,   «Το Τρίτο Αστέρι».

 

 

''TO TRITO ASTERI'' EXWFYLLO (2)_edited.jpg

 

 

 

 

 

 

 

Φωτογραφία του Ilan Solomon.

 

Μεγάλωσε στο Αμβούργο ακούγοντας στο σπίτι τα ρεμπέτικα που έπαιζε ο πρόσφατα χαμένος Έλληνας πατέρας της. Στα δέκα της χρόνια άρχισε να μαθαίνει σαξόφωνο, και τότε έγινε η πρώτη της επαφή με τη Jazz, τον Miles Davis, τον Kenny Garrett, τον Avishai Cohen. Τα τελευταία πέντε χρόνια ηMelina Paxinos ζει μαζί με τα σαξόφωνα της στο Βερολίνο, όπου σπουδάζει σύνθεση, ενορχήστρωση και μουσική παραγωγή.

Αποτέλεσμα των σπουδών της και της αγάπης της για τα μαθηματικά και την μουσική το πρώτο της άλμπουμ που ηχογραφήθηκε πρόσφατα. Το “Circle of Oddness“, εμπνευσμένο από την σταθερά «π» (το 3,14 του Αρχιμήδη), είναι γεμάτο από Μελωδία. Οι συνθέσεις της Μελίνας περιέχουν τη φρεσκάδα της νεανικής της ηλικίας, έντονα ρυθμικά στοιχεία της σύγχρονης Jazz και πολλά νοσταλγικά ελληνικά μελωδικά στοιχεία.

 

 

Φωτογραφία του Ilan Solomon.
Την Κυριακή το βράδυ στο The Zoo, μαζί της, δίπλα στο άλτο και το σοπράνο σαξόφωνο της Μελίνας Paxinos βρέθηκαν τρεις εξαιρετικοί μουσικοί της αθηναϊκής Jazz σκηνής: στο πιάνο ο Yiannis Papadopoulos, ο Dimitris Klonis στα τύμπανα, ο George Kostopoulos στο ηλεκτρικό και το ακουστικό μπάσο και ο Alekos Vretos special guest στο ούτι. Μαζί τους κι εμείς καταγοητευμένοι!

Φωτογραφία του Ilan Solomon.